Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Rooie Waas: in noise verpakte verveling, sleur en onbehagen

mika

Weinig platen zijn de afgelopen Jaren zo hardnekkig genegeerd als de twee albums die Rooie Waas uitbracht. Natuurlijk, er verschijnen dagelijks stapels geluidsdragers die door vrijwel iedereen onopgemerkt blijven. Maar dat is iets anders. Dan gaat het doorgaans om muziek die zich nadrukkelijk in de slagschaduw van een voorbeeld ophoudt. Muzikanten die hopen te profiteren van de populariteit van een stroming, idool of cultheld. Kortom, muziek die niet onderscheidend is. Maar Rooie Waas is nu juist wèl onderscheidend. Rooie Waas maakt muziek die op het werk van geen andere groep lijkt, zeker niet in Nederland. Rooie Waas maakt muziek die schreeuwt om opgemerkt te worden. Komend weekeinde staan ze op Lowlands. Vrijdagmiddag om drie uur. Theetijd. Lees verder

Open Source: kleinschaligheid in Düsseldorf

DeanBlunt

Een festival door en voor de stad, dat is Open Source. Het festival vond afgelopen weekend voor de negende maal plaats op de Grafenberger draf- en renbaan in het noordoosten van Düsseldorf. Veel is er in al die jaren niet veranderd: kleinschaligheid en kwaliteit staan nog steeds voorop.
Lees verder

Delusion of the Fury; spel van twee tovenaars

Aufführung der Komposition " Delusion of the fury " von Harry Partch in der Musiktheater Inszenierung von Heiner Goebbels mit dem Ensemble musikFabrik

Sommige concerten en voorstellingen laten zich eigenlijk niet omschrijven, laat staan recenseren. Ze zijn zo overweldigend, zo verrassend, zo allesomvattend, zo…. Nou ja, dat zijn van die dingen die je te binnen schieten als je na anderhalf uur ‘Delusion of the Fury’ – pièce de résistance in het oeuvre van de eigenzinnige Amerikaanse componist Harry Partch en in een enscenering van Heiner Goebbels – de grote zaal van het Muziekgebouw aan ’t IJ uitloopt. Het lijkt een legitieme conclusie, ware het niet dat…
Lees verder

Ontmoeting Muhly en Oneohtrix ‘kickt’ geen ‘ass’

Twitchy-Organs-Oneohtrix-Point-Never-©-Timothy-Saccenti

De programmeurs van het Holland Festival trapten woensdagavond in de val die ze afgelopen maandag nog met zoveel succes wisten te omzeilen. Toen slaagden ze – met de concerten van Nico Muhly en David T. Little – er overtuigend in om een symbiose tussen de klassieke traditie en elementen uit de popcultuur symbiotisch samen te brengen.(1) Woensdag daarentegen, bij de artistieke ontmoeting van Muhly met Oneohtrix Point Never in Orgelpark, werden ‘pop’ en ‘klassiek’ te gemakkelijk met programmatisch klittenband aaneengehaakt in een vorm waarbij één plus één in een half resulteert. Lees verder

Muhly en Little rekenen af met vooroordelen over populaire cultuur en klassiek

Soldier-Songs-performance-1-©-Noah-Stern-Weber-used-courtesy-of-Beth-Morrison-Projects

,,Ze zetten één keer ietsjes te laat in,’’ zegt een vrouw tegen haar metgezel als ze met de rest van het publiek na de wereldpremière van Nico Muhly de grote zaal van het Muziekgebouw uit schuifelt, op weg naar het pauzedrankje. Lieve hemel, wat kunnen sommige mensen zeuren. Haar opmerking blijkt ook bepaald niet representatief voor wat er zoal gezegd wordt rond de gevulde dienbladen – de witte wijn gaat overigens het hardst. En de communis opinio laat weinig reden tot twijfel. De twee stukken van Muhly hebben grote indruk gemaakt. Lees verder

The Plastic People of the Universe: Vergeten en genegeerde dissidenten

SAMSUNG CAMERA PICTURESHij is zesenzestig. Wat gezet postuur. Lang, vettig grijs haar. Baardje. Beetje morsig. Bij het binnengaan van het strakke, hippe koffiehuis kijkt de serveerster een moment verbaasd op; niet omdat ze hem herkent, maar omdat zijn ‘type’ de zaak blijkbaar niet frequenteert. Als we een uur later door Praag wandelen wordt hij evenmin opgemerkt. Toch is hij een legende – een rocklegende, maar tegelijk ook een schakel die leidde tot de Tsjechische ‘fluwelen revolutie’ van 1989. Josef Janíček, één van de oorspronkelijke leden van The Plastic People Of The Universe. Václav Havel zou hem ongetwijfeld in de armen hebben gesloten als we hem toevallig op straat tegen gekomen waren. Maar ja, Václav Havel leeft niet meer.
Lees verder

De muziek van Anton Heyboer: Operette en gitaar tussen blaffende honden

rules

,,Daar zat Anton altijd als hij muziek maakte. Op die bank,’’ zegt Joke Heyboer en wijst naar een bank achter in de ruimte. Een ruimte die de indruk wekt nauwelijks veranderd te zijn sinds het overlijden van de excentrieke kunstenaar, voorjaar 2005. Zo’n tien jaar eerder, begin jaren negentig, had de schilder en etser een ‘muziekbevlieging’ gehad. Van de één op de andere dag schafte hij zich een groot aantal muziekinstrumenten aan – waarvan hij er nooit een had leren bespelen – drukte de opnameknop van een taperecorder in en zong uit volle borst. Afgelopen najaar verscheen bij het Britse verzamelaarslabel Kye een dubbel-LP met een aantal van die opnamen onder de titel ‘Rules of the Universe’.
Lees verder

Nog één keer de jaarlijstjes; of waarom Yeezus het album van 2013 is

yeezus

Het was Gijsbert Kamer van De Volkskrant die op Twitter de vraag stelde: Waarom het jaarlijstje van het Britse muziekblad The Wire zo totaal afwijkt van de jaarlijstjes waar popliefhebbers doorgaans de mond van vol hebben, zoals die in Oor, Mojo, Rolling Stone, Uncut, Pitchfork en noem maar op. Echt iets voor Frnkfrt om daar eens nader op in te gaan, voegde Kamer er nog aan toe. Tja, daar vraag je me wat, was de eerste reactie. Maar eigenlijk, als je er wat verder over nadenkt, is het ook weer niet zo vreemd. Het verschil zit ‘m niet in ‘smaak’ en evenmin kun je zeggen dat er in het ene lijstje ‘betere’ of ‘minder goede’ platen staan dan in het andere. Het gaat om een verschil in type luisteraar.
Lees verder

Carte Blanche Onno Govaert: Het temmen van een rodeostier

onnoToen ik vrijdag die eerste, karakteristiek luie tenornoten van Tobias Delius hoorde in het Bimhuis, wist ik: Ik moet toch schrijven. Wat een aangenaam, maar erg vertrouwd concert leek te worden, bleek allesbehalve routineus. Sommige muziek kan blijkbaar niet routineus zijn. Of misschien kun je beter zeggen: sommige muzikanten kunnen niet routineus spelen. Dat geldt voor Delius, maar beslist ook voor de man om wie het vrijdagavond draaide, de jonge Nederlandse improslagwerker Onno Govaert.
Lees verder

Ceci n’est pas musique populaire… Guess What? (Over Mats Gustafsson en Carl Andre)

The-Thing-by-Petra-Cvelbar

Afgelopen zaterdag bij het concert van The Thing in Tivoli – tijdens Le Guess Who? – moest ik opeens denken aan de sculpturen van de Amerikaan Carl Andre. Die indrukwekkende bouwsels van gestapelde, of soms ook naast elkaar geplaatste zware, massief houten balken. De ene keer compact als een kubus, elders weer als een soort Chinese muur door de expositieruimte slingerend. Metaforen die zo toepasbaar lijken op de muziek van de Zweedse saxofonist Mats Gustafsson en de Noren Ingebrigt Haaker Flaten en Paal Nilssen-Love op bas en drums.
Lees verder