Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Bono-business, Eurofuturisme (En de politieke val van het nu-turisme)

bono

Het antwoord luidt: ja! Ongeacht de vraag eigenlijk. Vraag een kunstenaar of iets kan, dan zegt hij of zij ‘Ja!’ De kunstenaar is bezig met mogelijkheden. Daar tegenover staan de politici. Althans de politici van vandaag de dag, die zo gefixeerd zijn op hun zelfopgelegde begrotingstekorten en bezuinigingsplannen, dat ieder initiatief van buiten standaard wordt begroet met een ontkenning. En dan zijn er nog de wetenschappers. Die antwoorden op vragen doorgaans ‘Misschien!’ in alle mogelijke varianten, wat overigens geheel naar de waarheid is. Maar wetenschappers zijn doorgaans geen beleidsmakers. Ze leveren de kennis van heden en verleden waarmee anderen beleid van de toekomst kunnen maken. Daarom draait het bij het Eurofuturisme.
Lees verder

c/o pop op zoek naar vorm en richting

copopwartesaaloutsidecopyrightaheadscreen-w1200h493
Vorig jaar maakte het jubilerende c/o pop-festival indruk door terug te keren naar de basis. Volhouden is lastig, zo bewijst de elfde editie die vorige week plaatsvond. De organisatie vond het festival én conventie dit jaar opnieuw uit. Bevredigend? Nou, nee. Samenhang tussen de programmaonderdelen ontbrak en samenwerkingen met cruciale partijen in de stad kwamen niet van de grond.
Lees verder

‘Het populisme komt naar je toe!’ of hoe Veronica op de politiek vooruit liep

radveronica

Deze week is het precies veertig jaar geleden dat Radio Veronica als ‘piraat’ de ether verliet. Even voor zessen ‘s middags op 31 augustus 1974 klonk de o zo dramatische saxofoonsolo uit de ‘What Love (Suite)’ van The Collectors. Daarna volgde het ‘laatste woord’ van Rob Out, eindigend met de woorden ,,Er sterft iets. Met het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland. Dat spijt me. Voor Nederland.’’ Grotesk, ongetwijfeld. Maar in de opvatting van velen ook legendarisch. En er mocht dan iets gestorven zijn, Veronica had weldegelijk bijgedragen aan de conceptie – of misschien moet je zeggen ‘aan de opvoeding’ – van iets nieuws dat decennia later pas tot wasdom zou komen: Het populisme.
Lees verder

Rooie Waas: in noise verpakte verveling, sleur en onbehagen

mika

Weinig platen zijn de afgelopen Jaren zo hardnekkig genegeerd als de twee albums die Rooie Waas uitbracht. Natuurlijk, er verschijnen dagelijks stapels geluidsdragers die door vrijwel iedereen onopgemerkt blijven. Maar dat is iets anders. Dan gaat het doorgaans om muziek die zich nadrukkelijk in de slagschaduw van een voorbeeld ophoudt. Muzikanten die hopen te profiteren van de populariteit van een stroming, idool of cultheld. Kortom, muziek die niet onderscheidend is. Maar Rooie Waas is nu juist wèl onderscheidend. Rooie Waas maakt muziek die op het werk van geen andere groep lijkt, zeker niet in Nederland. Rooie Waas maakt muziek die schreeuwt om opgemerkt te worden. Komend weekeinde staan ze op Lowlands. Vrijdagmiddag om drie uur. Theetijd. Lees verder

Open Source: kleinschaligheid in Düsseldorf

DeanBlunt

Een festival door en voor de stad, dat is Open Source. Het festival vond afgelopen weekend voor de negende maal plaats op de Grafenberger draf- en renbaan in het noordoosten van Düsseldorf. Veel is er in al die jaren niet veranderd: kleinschaligheid en kwaliteit staan nog steeds voorop.
Lees verder

Delusion of the Fury; spel van twee tovenaars

Aufführung der Komposition " Delusion of the fury " von Harry Partch in der Musiktheater Inszenierung von Heiner Goebbels mit dem Ensemble musikFabrik

Sommige concerten en voorstellingen laten zich eigenlijk niet omschrijven, laat staan recenseren. Ze zijn zo overweldigend, zo verrassend, zo allesomvattend, zo…. Nou ja, dat zijn van die dingen die je te binnen schieten als je na anderhalf uur ‘Delusion of the Fury’ – pièce de résistance in het oeuvre van de eigenzinnige Amerikaanse componist Harry Partch en in een enscenering van Heiner Goebbels – de grote zaal van het Muziekgebouw aan ’t IJ uitloopt. Het lijkt een legitieme conclusie, ware het niet dat…
Lees verder

Ontmoeting Muhly en Oneohtrix ‘kickt’ geen ‘ass’

Twitchy-Organs-Oneohtrix-Point-Never-©-Timothy-Saccenti

De programmeurs van het Holland Festival trapten woensdagavond in de val die ze afgelopen maandag nog met zoveel succes wisten te omzeilen. Toen slaagden ze – met de concerten van Nico Muhly en David T. Little – er overtuigend in om een symbiose tussen de klassieke traditie en elementen uit de popcultuur symbiotisch samen te brengen.(1) Woensdag daarentegen, bij de artistieke ontmoeting van Muhly met Oneohtrix Point Never in Orgelpark, werden ‘pop’ en ‘klassiek’ te gemakkelijk met programmatisch klittenband aaneengehaakt in een vorm waarbij één plus één in een half resulteert. Lees verder

Muhly en Little rekenen af met vooroordelen over populaire cultuur en klassiek

Soldier-Songs-performance-1-©-Noah-Stern-Weber-used-courtesy-of-Beth-Morrison-Projects

,,Ze zetten één keer ietsjes te laat in,’’ zegt een vrouw tegen haar metgezel als ze met de rest van het publiek na de wereldpremière van Nico Muhly de grote zaal van het Muziekgebouw uit schuifelt, op weg naar het pauzedrankje. Lieve hemel, wat kunnen sommige mensen zeuren. Haar opmerking blijkt ook bepaald niet representatief voor wat er zoal gezegd wordt rond de gevulde dienbladen – de witte wijn gaat overigens het hardst. En de communis opinio laat weinig reden tot twijfel. De twee stukken van Muhly hebben grote indruk gemaakt. Lees verder

The Plastic People of the Universe: Vergeten en genegeerde dissidenten

SAMSUNG CAMERA PICTURESHij is zesenzestig. Wat gezet postuur. Lang, vettig grijs haar. Baardje. Beetje morsig. Bij het binnengaan van het strakke, hippe koffiehuis kijkt de serveerster een moment verbaasd op; niet omdat ze hem herkent, maar omdat zijn ‘type’ de zaak blijkbaar niet frequenteert. Als we een uur later door Praag wandelen wordt hij evenmin opgemerkt. Toch is hij een legende – een rocklegende, maar tegelijk ook een schakel die leidde tot de Tsjechische ‘fluwelen revolutie’ van 1989. Josef Janíček, één van de oorspronkelijke leden van The Plastic People Of The Universe. Václav Havel zou hem ongetwijfeld in de armen hebben gesloten als we hem toevallig op straat tegen gekomen waren. Maar ja, Václav Havel leeft niet meer.
Lees verder

De muziek van Anton Heyboer: Operette en gitaar tussen blaffende honden

rules

,,Daar zat Anton altijd als hij muziek maakte. Op die bank,’’ zegt Joke Heyboer en wijst naar een bank achter in de ruimte. Een ruimte die de indruk wekt nauwelijks veranderd te zijn sinds het overlijden van de excentrieke kunstenaar, voorjaar 2005. Zo’n tien jaar eerder, begin jaren negentig, had de schilder en etser een ‘muziekbevlieging’ gehad. Van de één op de andere dag schafte hij zich een groot aantal muziekinstrumenten aan – waarvan hij er nooit een had leren bespelen – drukte de opnameknop van een taperecorder in en zong uit volle borst. Afgelopen najaar verscheen bij het Britse verzamelaarslabel Kye een dubbel-LP met een aantal van die opnamen onder de titel ‘Rules of the Universe’.
Lees verder