Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Tanya Tagaq: ‘Freaken’ met traditie

0075xr

Ik heb muzikanten in de loop der Jaren allerhande verzoekjes aan het publiek horen richten: Alsjeblieft niet praten tijdens het concert, niet roken, telefoons uitzetten; noem maar op. Maar dat van Tanya Tagaq bij aanvang van haar Holland Festival, maandag in het Bimhuis, concert was wel héél curieus – èn karakteristiek: ,,Zouden jullie alsjeblieft geen filmpjes van dit optreden willen maken om op YouTube te zetten? Ik word namelijk een beetje moe van alle commentaren die mensen daar steenvast onder gaan zetten. En ik wil dit optreden graag vrijuit kunnen en durven ‘freaken’!’’
Lees verder

‘Mogwai play Atomic’; je zit erbij en kijkt ernaar

Mogwai-Atomic

Het voorgesprek was veelzeggend. Bij het Holland Festival gaat aan veel voorstellingen en concerten een inleiding vooraf waarbij makers en uitvoerders voor publiek worden ondervraagd –ik beleef daar persoonlijk vaak veel plezier aan. Zo zaten voor aanvang van ‘Mogwai play Atomic’ dus filmmaker Mark Cousins en Mogwais Stuart Braithwaite achter de tafel. Cousins bleek een goed gebekte, soms wat al te populair doende spreker die op iedere vraag het antwoord in pakkend taalgebruik paraat had. En Braithwaite was het eigenlijk vooral met Cousins eens. Zo lagen de kaarten tijdens het voorgesprek en het resultaat van de samenwerking tussen de Ierse regisseur en de Schotse rockband straalt een zelfde relatie uit.
Lees verder

Glice en de politiek van noise

Glice live op Incubate

Onlangs verscheen ‘Fleisch’ van het Amsterdamse Glice. Peter Bruyn schreef bij FRNKFRT al eerder over ze (1). Hij hoort bij Glice ‘gewoon geluid’ in plaats van de ‘klankmetaforen’ die menige recensie van de muziek van het duo sieren. Betekent niet dat er niet meer over valt te vertellen. Glice is de verklanking van de nieuwe wereld: non-lineair, niet-historisch en ongeordend.
Lees verder

Wolf Eyes: Klankverzoeners

wolfeyes

De mooiste muziek is muziek die zich mondjesmaat, stapje voor stapje prijs geeft. Het tegenovergestelde van wat Horkheimer en Adorno in hun klassieker ‘Dialektiek van de Verlichting’ ‘cultuurindustrie’ noemen (1). Dat met name Adorno gelijk alle niet-klassieke muziek op één commerciële hoop gooide is wat kort door de bocht gebleken – en kostte hem in de jaren zestig ook nogal wat aanhang – maar dat doet niets af aan de in de kern van de zaak treffende analyse van beide Frankfurters die toen ze het werk schreven reeds als bannelingen in de Verenigde Staten woonden, maar dat terzijde. Hun analyse onderstreept ook het wezenlijke verschil tussen de muziek van Wolf Eyes en – ik noem naar een dwarsstraat – Eurovisiekandidaat Douwe Bob.
Lees verder

Colin Stetson ontdoet Gorecki’s ‘Derde’ van Chardonnay-en-Brie imago

sorrow

Je zou kunnen zeggen dat het voor de hand liggend is dat Colin Stetson Gorecki’s ‘Derde’ heeft bewerkt en uitgevoerd, omdat de contrabassen in dat stuk zo’n prominente plaats innemen. Een kolfje naar de hand van een bassaxofonist. Maar dat is wel erg kort door de bocht – veel te kort. Als het alleen daarom ging had de Amerikaan waarschijnlijk wel een complexer werk uitgezocht. ‘Sorrow’ Stetsons ‘hervertelling’ van Gorecki’s ‘Symfonie van treurliederen’ gaat over veel meer. Het geeft bijvoorbeeld duiding aan de plaats die postrock binnen het muzikale spectrum inneemt, of kan innemen. En voor wie werkelijk ruimdenkend wil luisteren is er zelfs een parallel met het eveneens dit voorjaar verschenen tweede album van het Nederlandse noisepopduo Those Foreign Kids.
Lees verder

Folk en engagement achter de muur; Hootenanny in de DDR

Is er iemand die nog weet wie William L. Moore was? De (blanke) Amerikaanse postbode Moore maakte zich in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw kwaad over de rassenongelijkheid in zijn land. Daarom schreef hij protestbrieven naar hoogwaardigheidsbekleders en bezorgde die persoonlijk bij de geadresseerden, waarbij hij altijd demonstratief te voet ging – in navolging van de burgerrechten-marsen van bijvoorbeeld Marten Luther King. In 1963 werd Moore tijdens zo’n actie doodgeschoten. Phil Ochs schreef er destijds een song over, maar ook de – toen nog – Oostberlijnse troubadour Wolf Biermann. Diens ‘Ballade vom Briefträger William L. Moore’ (1) staat in een uitvoering van Manfred Krug op het zojuist verschenen album ‘Hootenanny in Ostberlin’. Lees verder

David Rovics, geëngageerd en genegeerd

david_rovics_Tatjana_24

De anarchist en de socialist zitten samen in een auto. Maar wie zit er aan het stuur? Antwoord: De smeris! Activistengrapje. David Rovics vertelde het zondagavond voordat hij zijn hilarische song ‘I’m a Better Anarchist than You’ inzette. Om maar even te onderstrepen dat vertolkers van protestsongs en politieke folk niet bij voorbaat humorloze Marxpuristen of uitgedroogde geitenwollen sokken zijn. Lees verder

Glice: Geluid durven maken

glice

Het is natuurlijk hun eigen schuld. Op hun website beschrijven de mannen van Glice hun muziek als ‘soundtracks voor een niet-bestaande science fiction rampenfilms’. En vervolgens komen die ‘science fiction rampenfilms’ in vrijwel iedere recensie van het Glice-album ‘Lix’ terug. En anders gaat het wel over ‘kosmische noise’. Ik hoor dat niet, van die science fiction. En dat ‘kosmische’ evenmin. Maar ik heb dan ook sinds mijn dertiende of veertiende niets meer met science fiction. Ik hoor gewoon ‘geluid’ en dat is precies wat ik zo goed vind aan Glice.
Lees verder

The River: een spannend muzikaal kralensnoer

river

Terwijl de hele Nederlandse pop-goegemeente woensdagavond al onderweg was naar Groningen, of in ieder geval de blik reeds noordwaarts had gericht, beleefde Amsterdam een zeldzaam optreden van een bijzondere, in Nederland gevestigde groep. The River. In OT301 vond de presentatie plaats van het album ‘The Swim Sessions’ – maar ook weer niet echt, want de cd was afgelopen najaar reeds verschenen. Maar het was wel voor het eerst sinds lange tijd dat alle zes druk bezette muzikanten weer een mogelijkheid zagen om samen op een podium te staan, terwijl de opnamen al van januari 2014 dateren. Zoals al gezegd: Concerten van The River zijn schaars.
Lees verder

David Thomas slobbert zich door Rocket from the Tombs-klassiekers

20151211_221104

Ergens halverwege het concert met zijn ‘herenigde’ voormalige groep Rocket from the Tombs zegt David Thomas: ,,Wij zijn een goed voorbeeld van wat het betekent om oud te zijn: Het kan je allemaal niets meer schelen…’’ En voor de duidelijkheid: De Amerikaan bedoelt dat niet in positieve zin. Niet in de ‘bevrijdende betekenis’, of zoiets. Zijn opmerking betreft veel meer die alleenstaande oude mannen die je soms op straat ziet met weken oude zweetplekken bij de oksels van hun overhemd en opgedroogde ketchup-vlekken op hun pantalon. En eigenlijk is Thomas zelf ook zo’n soort man.
Lees verder