Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Colin Stetson ontdoet Gorecki’s ‘Derde’ van Chardonnay-en-Brie imago

sorrow

Je zou kunnen zeggen dat het voor de hand liggend is dat Colin Stetson Gorecki’s ‘Derde’ heeft bewerkt en uitgevoerd, omdat de contrabassen in dat stuk zo’n prominente plaats innemen. Een kolfje naar de hand van een bassaxofonist. Maar dat is wel erg kort door de bocht – veel te kort. Als het alleen daarom ging had de Amerikaan waarschijnlijk wel een complexer werk uitgezocht. ‘Sorrow’ Stetsons ‘hervertelling’ van Gorecki’s ‘Symfonie van treurliederen’ gaat over veel meer. Het geeft bijvoorbeeld duiding aan de plaats die postrock binnen het muzikale spectrum inneemt, of kan innemen. En voor wie werkelijk ruimdenkend wil luisteren is er zelfs een parallel met het eveneens dit voorjaar verschenen tweede album van het Nederlandse noisepopduo Those Foreign Kids.
Lees verder

Folk en engagement achter de muur; Hootenanny in de DDR

Is er iemand die nog weet wie William L. Moore was? De (blanke) Amerikaanse postbode Moore maakte zich in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw kwaad over de rassenongelijkheid in zijn land. Daarom schreef hij protestbrieven naar hoogwaardigheidsbekleders en bezorgde die persoonlijk bij de geadresseerden, waarbij hij altijd demonstratief te voet ging – in navolging van de burgerrechten-marsen van bijvoorbeeld Marten Luther King. In 1963 werd Moore tijdens zo’n actie doodgeschoten. Phil Ochs schreef er destijds een song over, maar ook de – toen nog – Oostberlijnse troubadour Wolf Biermann. Diens ‘Ballade vom Briefträger William L. Moore’ (1) staat in een uitvoering van Manfred Krug op het zojuist verschenen album ‘Hootenanny in Ostberlin’. Lees verder

David Rovics, geëngageerd en genegeerd

david_rovics_Tatjana_24

De anarchist en de socialist zitten samen in een auto. Maar wie zit er aan het stuur? Antwoord: De smeris! Activistengrapje. David Rovics vertelde het zondagavond voordat hij zijn hilarische song ‘I’m a Better Anarchist than You’ inzette. Om maar even te onderstrepen dat vertolkers van protestsongs en politieke folk niet bij voorbaat humorloze Marxpuristen of uitgedroogde geitenwollen sokken zijn. Lees verder

Glice: Geluid durven maken

glice

Het is natuurlijk hun eigen schuld. Op hun website beschrijven de mannen van Glice hun muziek als ‘soundtracks voor een niet-bestaande science fiction rampenfilms’. En vervolgens komen die ‘science fiction rampenfilms’ in vrijwel iedere recensie van het Glice-album ‘Lix’ terug. En anders gaat het wel over ‘kosmische noise’. Ik hoor dat niet, van die science fiction. En dat ‘kosmische’ evenmin. Maar ik heb dan ook sinds mijn dertiende of veertiende niets meer met science fiction. Ik hoor gewoon ‘geluid’ en dat is precies wat ik zo goed vind aan Glice.
Lees verder

The River: een spannend muzikaal kralensnoer

river

Terwijl de hele Nederlandse pop-goegemeente woensdagavond al onderweg was naar Groningen, of in ieder geval de blik reeds noordwaarts had gericht, beleefde Amsterdam een zeldzaam optreden van een bijzondere, in Nederland gevestigde groep. The River. In OT301 vond de presentatie plaats van het album ‘The Swim Sessions’ – maar ook weer niet echt, want de cd was afgelopen najaar reeds verschenen. Maar het was wel voor het eerst sinds lange tijd dat alle zes druk bezette muzikanten weer een mogelijkheid zagen om samen op een podium te staan, terwijl de opnamen al van januari 2014 dateren. Zoals al gezegd: Concerten van The River zijn schaars.
Lees verder

David Thomas slobbert zich door Rocket from the Tombs-klassiekers

20151211_221104

Ergens halverwege het concert met zijn ‘herenigde’ voormalige groep Rocket from the Tombs zegt David Thomas: ,,Wij zijn een goed voorbeeld van wat het betekent om oud te zijn: Het kan je allemaal niets meer schelen…’’ En voor de duidelijkheid: De Amerikaan bedoelt dat niet in positieve zin. Niet in de ‘bevrijdende betekenis’, of zoiets. Zijn opmerking betreft veel meer die alleenstaande oude mannen die je soms op straat ziet met weken oude zweetplekken bij de oksels van hun overhemd en opgedroogde ketchup-vlekken op hun pantalon. En eigenlijk is Thomas zelf ook zo’n soort man.
Lees verder

Le Guess Who? 2015: Sjamanen, verdwijntruc en de erfenis van Orff

wxga_kamasi_washington_the_epic

Ik stel mij zo voor dat de beide Le Guess Who?-programmeurs Johan Gijsen en Bob van Heur ergens in de vroege zomer van 2015 bij een kopje macchiato of – vooruit – een glaasje rode port naar een LP met werk van Carl Orff zaten te luisteren. Of misschien waren ze ook wel samen naar een uitvoering van Orffs muziek. Het debuut ‘The Epic’ van Kamasi Washington is net verschenen en Gijsen zegt hoeveel de koorpartijen op die plaat hem aan Orff doen denken. Van Heur knikt begrijpend. Frappant, hij had het zelfde gevoel toen hij eerder op de dag thuis toevallig het ruim veertig jaar oude album ‘Mekanïk Destruktïw Kommandöh’ van Magma nog eens uit de kast trok en beluisterde.
Lees verder

DDW 2015 legt onbedoeld vinger op de zere plek van design

DDW1-500

Met 275.000 bezoekers, bijna 100 locaties en 2.500 ontwerpers is Dutch Design Week groter en commercieel succesvoller dan ooit. Iedereen is een designer, lijkt het evenement de bezoeker mee te willen geven. Daarbij vergeet het waar design in 2015 om zou moeten draaien: het ontlokken van een ‘wauw’ in plaats van een ‘leuk’.
Lees verder

Sleaford Mods – Leverworst

sm

Het album ‘Key Markets’ van Sleaford Mods opent met een gescandeerd ‘Sleaford Mods! Sleaford Mods! Sleaford, Sleaford, Sleaford Mods!’. De eerste paar keer dat ik de plaat draaide verstond ik echter ‘Leverworst! Leverworst! Lever, lever, leverworst!’. Een wat onwaarschijnlijke tekst voor een Engelse band, geef ik toe, maar zo nestelde het zich in mijn hoofd. En ik vond dat mooi. Lees verder

Gebalde vuisten en gekromde tenen; Incubate neemt stelling

theknifeful-1-nielsvinck-0915

Leugenaars, parasieten, illegalen, lastposten en criminelen. De Europese landen mogen dan wel doen alsof ze de rechten van vluchtelingen respecteren, uiteindelijk blijven al die mensen die op zoek naar een beter leven hier vanuit het Midden Oosten en Afrika naartoe komen, toch behandeld worden als leugenaars, parasieten, illegalen, lastposten en criminelen. Dat is de belangrijkste boodschap die het Zweedse kunstenaarscollectief Ful in samenwerking met The Knife te melden heeft met de voorstelling ‘Europa Europa’ die dit jaar op Incubate te zien was. Muzikaal en artistiek bij vlagen een tenenkrommend spektakel, maar met een urgentie die doet wensen dat er vaker dergelijke tenenkrommers worden geprogrammeerd op festivals.
Lees verder