Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Dumb Fucks

Facebook

‘We don’t build services to make money, we make money to build better services. Dumb Fuck!’ Mark Zuckerberg lachte luid bulderend de ballen uit zijn broek, sloeg vervolgens hard met zijn lul op tafel, waarna hij me met een welluidend ‘I’m CEO, bitch!’ de deur wees. Die laatste opmerking was welbeschouwd overbodig; ik wist heus wel wie ik tegenover me had: ons aller aller postmoderne pooiertje.
Lees verder

Misha Mengelberg: naspelen is geen spelen

HF / Misha Mengelberg, Guus Janssen, Cherry Duyns, ICP Orchestra, teksten, muziek     Misha Mengelberg, regie, beeld, samenstelling libretto:     Cherry Duyns, samenstelling muziek:     Guus Janssen i.s.m. Michael Moore, grafiek:     Han Bennink, zangers:     Katrien Baerts, Fanny Alofs, Mattijs van de Woerd zes zangers van het Koninklijk Conservatorium Den Haag, acteurs:     Pierre Bokma,     Olga Zuiderhoek,     Beppe Costa , musici:     ICP Orchestra:     Ab Baars, klarinet/sax,     Tobias Delius, klarinet/sax,     Michael Moore, klarinet/sax,     Thomas Heberer, trompet,     Wolter Wierbos, trombone,     Mary Oliver, viool/altviool,     Tristan Honsinger, cello,     Ernst Glerum, bas,     Guus Janssen, piano,     Han Bennink, drums, productie:     Stichting Enveloppe, coproductie:     Holland Festival

De mooiste regel van de opera Koeien kwam uit de mond van Pierre Bokma. Hij is door ‘tekstregisseur’ Cherry Duyns het muziektheater spektakel binnen geschreven als een soort schaduw van Mengelberg. Zijn tekst is een collage van zinnen die Misha stuk voor stuk ooit in interviews of verspreide publicaties gebruikt heeft. En in de finale van het stuk luidt de laatste zin die Bokma uitspreekt: ,,En braaf, braaf worden mijn dissonanten gespeeld.’’
Lees verder

KK Null en Makoto Kawabata: Een universum

nullkawabata

Van Zowel KK Null als van Makoto Kawabata heb ik platen in de kast. En ik draai ze zelden. Het is muziek die een dimensie méér nodig heeft dan de speakers van een stereotorentje kunnen bieden. Muziek die je live moet horen, zoals ditmaal in de Amsterdamse Occii.
Lees verder

Jad Fair & Norman Blake: Zeg maar ‘Ja!’ tegen het leven

Bird-On-The-Wire-Jad-Fair-Norman-Blake-100-Club-London

Negen bezoekers waren er bij het concert van Jad Fair en Norman Blake in het Patronaat. Ja, je leest het goed: Negen! En dat terwijl Fairs groep Half Japanese, waarvan vorig jaar nog het prachtalbum ‘Overjoyed’ verscheen, in het verleden wel de beste rockband ter wereld is genoemd – hoewel er natuurlijk nog wel twee of drie groepen voor die titel in aanmerking komen – en Norman Blake’s band Teenage Fanclub in de tijd van hun briljante album ‘Bandwagonesque’ nog gewoon Paradiso vol trok. Maar dat waren de jaren negentig. Inmiddels is Fair een excentrieke zestigjarige en grijsharige rockopa en mag Blake later dit jaar ook het vijfde kruisje achter z’n naam zetten. De ‘brille’ is echter gebleven.
Lees verder

Sotu 2015. Chad en Chat: Homo Ludens op het podium

chat

Roem biedt privileges. Ben je een befaamd muzikant, dan kun je je dingen permitteren waarmee een debutant niet aan hoeft te komen. En dan bedoel ik niet een hotelkamer in elkaar rossen of met een verstopte neus een agent aanspreken. Rhys Chatham was zaterdagavond in Occii tijdens zijn optreden op het SOTU-festival met een trompet en een sampler in de weer op een wijze waarvan ik, althans in eerste instantie, dacht: Dit weten we toch onderhand wel? Ik vraag mij af of ik een willekeurige onbekende muzikant het voordeel van de twijfel had gegeven dat ik Chatham automatisch gaf. Maar ik bleef dus kijken en luisteren en raakte steeds meer gefascineerd. Na tien minuten werd het echt boeiend, na twintig prachtig en uiteindelijk bleek het niets minder dan een top-performance.
Lees verder

SOTU 2015 begonnen; een festival dat keuzes maakt

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Ze waren bijzonder, het Indonesische duo van zanger Rully Shabara en muzikant op zelfgebouwde instrumenten Wukir Suryadi die zich samen Senyawa noemen. Het was etnisch, het had jazz-elementen, het was noise, het werd bij vlagen ongelofelijk dansbaar en het was allesbehalve ‘mainstream pop’. Een perfecte band om afgelopen woensdagavond in het Amsterdamse Occii het SOTU-festival mee te openen. Voluit Sound Of The Underground. Maar deze editie lijkt het ook wel een beetje Sound Of A Underground te gaan worden. Lees verder

The Necks voor Dummies (meer balans)

0img_3425_hi-res

Er was opvallend veel jong publiek bij het concert van The Necks in het Bimhuis, tijdens het World Minimal Music Festival. Jonger dan bij de concerten van festival-icoon Terry Riley. En het was druk. Eigenlijk een beetje te druk, waardoor de eerste minuten van het optreden werden gedomineerd door geschuifel, klikkende fototoestellen, vallend glas en het geklikklak van stevig gehakte schoenen in de zaal. De drie musici leken er onverstoorbaar onder te blijven.
Lees verder

Terry Riley in Amsterdam; over de partituur, de swing en de balans

riley

Wat een ontzettend leuke man, die Terry Riley. Donderdag, aan het begin van de tweede avond World Minimal Music Festival werd hij in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ geïnterviewd door Huib Ramaer. De partituur is er voor de musicus en niet andersom, legde Riley uit. De musicus met geen slaaf worden van de partituur, maar vrij zijn om die te interpreteren. Al is het zaak dat die vrijheid ook weer niet zover uit de hand loopt dat er niets meer van de compositie overblijft. Het gaat om de balans, aldus de Amerikaan. Geen speld tussen te krijgen.
Lees verder

Tonaliens: Geologische scheepshoorns

Tonaliens_by_Ira_Schneider[1]

Het thema van Sonic Acts 2015 fascineerde. ‘The Geological Imagination’’ heette het formeel. Maar iets minder abstract gesteld ging het over het Anthropoceen – het door een deel van de wetenschap benoemde geologische tijdperk waarin wij leven en dat gekenmerkt wordt doordat voor het eerst aardbodem, atmosfeer en klimaat fundamenteel en onomkeerbaar veranderd zijn door menselijke activiteit. (1)
Lees verder

Corno Zwetsloot: De saaiheid van de dood en de urgentie van het leven – een persoonlijke herinnering

corno

Het woord ‘urgent’ wordt te pas en te onpas gebruikt als het over popmuziek gaat. Meestal te onpas. Maar het in juni van dit jaar verschenen ‘If you scream like that, your Monkey won’t come’, het tweede album van Space Siren, is urgent. En niet alleen omdat songschrijver, gitarist en producer Corno Zwetsloot reeds bij het maken van de plaat wist dat hij nog maar kort te leven had. Lees verder