Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Corno Zwetsloot: De saaiheid van de dood en de urgentie van het leven – een persoonlijke herinnering

corno

Het woord ‘urgent’ wordt te pas en te onpas gebruikt als het over popmuziek gaat. Meestal te onpas. Maar het in juni van dit jaar verschenen ‘If you scream like that, your Monkey won’t come’, het tweede album van Space Siren, is urgent. En niet alleen omdat songschrijver, gitarist en producer Corno Zwetsloot reeds bij het maken van de plaat wist dat hij nog maar kort te leven had. Lees verder

Neubauten’s Lament: Metaal en bloemen zonder obligaat sentiment

imagesG0T6XWSK

‘Alles wieder offen’ heette het vorige reguliere album van Einstürzende Neubauten veelzeggend. Dat was in 2007. Toen ik NU Unruh en Blixa Bargeld in de zomer van 2010 onafhankelijk van elkaar in Berlijn sprak, zou de groep op tournee gaan in verband met het dertig jarig bestaan. Maar daarna? Geen plannen. Alles open. Blixa Bargeld gooide hoge ogen met zijn duo met Alva Noto. En vervolgens stortte hij zich in een al even ambitieus avontuur met de Italiaan Teho Teardo. Mede-Neubautenoprichter Unruh hield zich in, maar zag het met lede ogen aan. Eigenlijk betwijfelde hij of de groep na de jubileumtour ooit nog bijeen zou komen, liet hij zich laat op de avond in Eschschloraque – het stamcafé van de Neubautens ontvallen. Maar nu zijn de Berlijners terug met ‘Lament’. En ‘Lament’ is fenomenaal.
Lees verder

Flying Lotus: De revolutionaire stap van ‘beat’ naar Coltrane

you'redead

De plaat die ik de afgelopen weken waarschijnlijk het meest gedraaid heb is het bijna vijftig jaar oude ‘Ascension’ van John Coltrane. Dat is geen toeval, want ik werd door een onzichtbare hand naar Coltranes revolutionaire klassieker uit 1966 geleid na het horen van ‘You’re Dead!’, de nieuwe Flying Lotus, en zondermeer één van de meest spraakmakende albums van dit najaar. ‘Ascension’ en ‘You’re Dead!’ vormen een tandem. Door ‘Ascension’ te draaien ga je ‘You’re Dead!’ beter begrijpen en omgekeerd. En de halve eeuw die beide albums scheidt, onderstreept – hoe paradoxaal dat op het eerste gehoor wellicht ook klinkt – dat Flying Lotus de muzikale toekomst belichaamt.
Lees verder

Bono-business, Eurofuturisme (En de politieke val van het nu-turisme)

bono

Het antwoord luidt: ja! Ongeacht de vraag eigenlijk. Vraag een kunstenaar of iets kan, dan zegt hij of zij ‘Ja!’ De kunstenaar is bezig met mogelijkheden. Daar tegenover staan de politici. Althans de politici van vandaag de dag, die zo gefixeerd zijn op hun zelfopgelegde begrotingstekorten en bezuinigingsplannen, dat ieder initiatief van buiten standaard wordt begroet met een ontkenning. En dan zijn er nog de wetenschappers. Die antwoorden op vragen doorgaans ‘Misschien!’ in alle mogelijke varianten, wat overigens geheel naar de waarheid is. Maar wetenschappers zijn doorgaans geen beleidsmakers. Ze leveren de kennis van heden en verleden waarmee anderen beleid van de toekomst kunnen maken. Daarom draait het bij het Eurofuturisme.
Lees verder

c/o pop op zoek naar vorm en richting

copopwartesaaloutsidecopyrightaheadscreen-w1200h493
Vorig jaar maakte het jubilerende c/o pop-festival indruk door terug te keren naar de basis. Volhouden is lastig, zo bewijst de elfde editie die vorige week plaatsvond. De organisatie vond het festival én conventie dit jaar opnieuw uit. Bevredigend? Nou, nee. Samenhang tussen de programmaonderdelen ontbrak en samenwerkingen met cruciale partijen in de stad kwamen niet van de grond.
Lees verder

‘Het populisme komt naar je toe!’ of hoe Veronica op de politiek vooruit liep

radveronica

Deze week is het precies veertig jaar geleden dat Radio Veronica als ‘piraat’ de ether verliet. Even voor zessen ‘s middags op 31 augustus 1974 klonk de o zo dramatische saxofoonsolo uit de ‘What Love (Suite)’ van The Collectors. Daarna volgde het ‘laatste woord’ van Rob Out, eindigend met de woorden ,,Er sterft iets. Met het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland. Dat spijt me. Voor Nederland.’’ Grotesk, ongetwijfeld. Maar in de opvatting van velen ook legendarisch. En er mocht dan iets gestorven zijn, Veronica had weldegelijk bijgedragen aan de conceptie – of misschien moet je zeggen ‘aan de opvoeding’ – van iets nieuws dat decennia later pas tot wasdom zou komen: Het populisme.
Lees verder

Rooie Waas: in noise verpakte verveling, sleur en onbehagen

mika

Weinig platen zijn de afgelopen Jaren zo hardnekkig genegeerd als de twee albums die Rooie Waas uitbracht. Natuurlijk, er verschijnen dagelijks stapels geluidsdragers die door vrijwel iedereen onopgemerkt blijven. Maar dat is iets anders. Dan gaat het doorgaans om muziek die zich nadrukkelijk in de slagschaduw van een voorbeeld ophoudt. Muzikanten die hopen te profiteren van de populariteit van een stroming, idool of cultheld. Kortom, muziek die niet onderscheidend is. Maar Rooie Waas is nu juist wèl onderscheidend. Rooie Waas maakt muziek die op het werk van geen andere groep lijkt, zeker niet in Nederland. Rooie Waas maakt muziek die schreeuwt om opgemerkt te worden. Komend weekeinde staan ze op Lowlands. Vrijdagmiddag om drie uur. Theetijd. Lees verder

Open Source: kleinschaligheid in Düsseldorf

DeanBlunt

Een festival door en voor de stad, dat is Open Source. Het festival vond afgelopen weekend voor de negende maal plaats op de Grafenberger draf- en renbaan in het noordoosten van Düsseldorf. Veel is er in al die jaren niet veranderd: kleinschaligheid en kwaliteit staan nog steeds voorop.
Lees verder

Delusion of the Fury; spel van twee tovenaars

Aufführung der Komposition " Delusion of the fury " von Harry Partch in der Musiktheater Inszenierung von Heiner Goebbels mit dem Ensemble musikFabrik

Sommige concerten en voorstellingen laten zich eigenlijk niet omschrijven, laat staan recenseren. Ze zijn zo overweldigend, zo verrassend, zo allesomvattend, zo…. Nou ja, dat zijn van die dingen die je te binnen schieten als je na anderhalf uur ‘Delusion of the Fury’ – pièce de résistance in het oeuvre van de eigenzinnige Amerikaanse componist Harry Partch en in een enscenering van Heiner Goebbels – de grote zaal van het Muziekgebouw aan ’t IJ uitloopt. Het lijkt een legitieme conclusie, ware het niet dat…
Lees verder

Ontmoeting Muhly en Oneohtrix ‘kickt’ geen ‘ass’

Twitchy-Organs-Oneohtrix-Point-Never-©-Timothy-Saccenti

De programmeurs van het Holland Festival trapten woensdagavond in de val die ze afgelopen maandag nog met zoveel succes wisten te omzeilen. Toen slaagden ze – met de concerten van Nico Muhly en David T. Little – er overtuigend in om een symbiose tussen de klassieke traditie en elementen uit de popcultuur symbiotisch samen te brengen.(1) Woensdag daarentegen, bij de artistieke ontmoeting van Muhly met Oneohtrix Point Never in Orgelpark, werden ‘pop’ en ‘klassiek’ te gemakkelijk met programmatisch klittenband aaneengehaakt in een vorm waarbij één plus één in een half resulteert. Lees verder