Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

Glice: Geluid durven maken

glice

Het is natuurlijk hun eigen schuld. Op hun website beschrijven de mannen van Glice hun muziek als ‘soundtracks voor een niet-bestaande science fiction rampenfilms’. En vervolgens komen die ‘science fiction rampenfilms’ in vrijwel iedere recensie van het Glice-album ‘Lix’ terug. En anders gaat het wel over ‘kosmische noise’. Ik hoor dat niet, van die science fiction. En dat ‘kosmische’ evenmin. Maar ik heb dan ook sinds mijn dertiende of veertiende niets meer met science fiction. Ik hoor gewoon ‘geluid’ en dat is precies wat ik zo goed vind aan Glice.
Lees verder

The River: een spannend muzikaal kralensnoer

river

Terwijl de hele Nederlandse pop-goegemeente woensdagavond al onderweg was naar Groningen, of in ieder geval de blik reeds noordwaarts had gericht, beleefde Amsterdam een zeldzaam optreden van een bijzondere, in Nederland gevestigde groep. The River. In OT301 vond de presentatie plaats van het album ‘The Swim Sessions’ – maar ook weer niet echt, want de cd was afgelopen najaar reeds verschenen. Maar het was wel voor het eerst sinds lange tijd dat alle zes druk bezette muzikanten weer een mogelijkheid zagen om samen op een podium te staan, terwijl de opnamen al van januari 2014 dateren. Zoals al gezegd: Concerten van The River zijn schaars.
Lees verder

David Thomas slobbert zich door Rocket from the Tombs-klassiekers

20151211_221104

Ergens halverwege het concert met zijn ‘herenigde’ voormalige groep Rocket from the Tombs zegt David Thomas: ,,Wij zijn een goed voorbeeld van wat het betekent om oud te zijn: Het kan je allemaal niets meer schelen…’’ En voor de duidelijkheid: De Amerikaan bedoelt dat niet in positieve zin. Niet in de ‘bevrijdende betekenis’, of zoiets. Zijn opmerking betreft veel meer die alleenstaande oude mannen die je soms op straat ziet met weken oude zweetplekken bij de oksels van hun overhemd en opgedroogde ketchup-vlekken op hun pantalon. En eigenlijk is Thomas zelf ook zo’n soort man.
Lees verder

Le Guess Who? 2015: Sjamanen, verdwijntruc en de erfenis van Orff

wxga_kamasi_washington_the_epic

Ik stel mij zo voor dat de beide Le Guess Who?-programmeurs Johan Gijsen en Bob van Heur ergens in de vroege zomer van 2015 bij een kopje macchiato of – vooruit – een glaasje rode port naar een LP met werk van Carl Orff zaten te luisteren. Of misschien waren ze ook wel samen naar een uitvoering van Orffs muziek. Het debuut ‘The Epic’ van Kamasi Washington is net verschenen en Gijsen zegt hoeveel de koorpartijen op die plaat hem aan Orff doen denken. Van Heur knikt begrijpend. Frappant, hij had het zelfde gevoel toen hij eerder op de dag thuis toevallig het ruim veertig jaar oude album ‘Mekanïk Destruktïw Kommandöh’ van Magma nog eens uit de kast trok en beluisterde.
Lees verder

DDW 2015 legt onbedoeld vinger op de zere plek van design

DDW1-500

Met 275.000 bezoekers, bijna 100 locaties en 2.500 ontwerpers is Dutch Design Week groter en commercieel succesvoller dan ooit. Iedereen is een designer, lijkt het evenement de bezoeker mee te willen geven. Daarbij vergeet het waar design in 2015 om zou moeten draaien: het ontlokken van een ‘wauw’ in plaats van een ‘leuk’.
Lees verder

Sleaford Mods – Leverworst

sm

Het album ‘Key Markets’ van Sleaford Mods opent met een gescandeerd ‘Sleaford Mods! Sleaford Mods! Sleaford, Sleaford, Sleaford Mods!’. De eerste paar keer dat ik de plaat draaide verstond ik echter ‘Leverworst! Leverworst! Lever, lever, leverworst!’. Een wat onwaarschijnlijke tekst voor een Engelse band, geef ik toe, maar zo nestelde het zich in mijn hoofd. En ik vond dat mooi. Lees verder

Gebalde vuisten en gekromde tenen; Incubate neemt stelling

theknifeful-1-nielsvinck-0915

Leugenaars, parasieten, illegalen, lastposten en criminelen. De Europese landen mogen dan wel doen alsof ze de rechten van vluchtelingen respecteren, uiteindelijk blijven al die mensen die op zoek naar een beter leven hier vanuit het Midden Oosten en Afrika naartoe komen, toch behandeld worden als leugenaars, parasieten, illegalen, lastposten en criminelen. Dat is de belangrijkste boodschap die het Zweedse kunstenaarscollectief Ful in samenwerking met The Knife te melden heeft met de voorstelling ‘Europa Europa’ die dit jaar op Incubate te zien was. Muzikaal en artistiek bij vlagen een tenenkrommend spektakel, maar met een urgentie die doet wensen dat er vaker dergelijke tenenkrommers worden geprogrammeerd op festivals.
Lees verder

King Midas Sound + Fennesz: angst en hoop inéén

fenneszkms-1-nielsvinck-0915

De verklanking van angst kent vele gedaanten. Net als die van hoop. De dreiging van grote maatschappelijke veranderingen brengt de twee dichter bij elkaar. Hoop is niet alleen anti-angst, angst niet enkel anti-hoop. Beide hebben elkaar nodig. Hoop verbloemt angst. Angst maskeert hoop. In een wereld waarin economische crisissen elkaar opvolgen en vluchtelingenstromen niet meer te negeren zijn, lopen ze in elkaar over. Dat laat het Incubate festival in Tilburg dit jaar goed zien.
Lees verder

Kozelek en Stadhouders; muziek als verwarring

HgyCCAIjl5yVhuoSASy6f6-kkg4D-W8arFJDq6ORgFo

Er zijn twee soorten muziek. De ene soort bevestigt en de andere zaait verwarring. De ene soort levert niet per se betere of mooiere muziek dan de andere. Het vraagt alleen een andere houding van de luisteraar. Bevestigende muziek kan troosten, stimuleren of een band smeden tussen mensen. Verwarrende muziek zet aan tot nadenken, prikkelt de verbeelding en daagt uit. Bij Incubate licht de nadruk doorgaans meer bij de uitdagende dan bij de bevestigende muziek. En dat gold zeker voor minimaal twee van de concerten op de openingsavond: Jasper Stadhouders’ Improv Ensemble en Mark Kozeleks alter Ego Sun Kil Moon.
Lees verder

De WC-rol van zenmeester Theuerkauf – Berlijns Dagboek 13

Cd0fyCRieVd6RisFd0FAUUFjBMjfxr1RtKkVQYnh68s

Haus Schwarzenberg. Ik wist niet eens dat het zo heette. Maar Haus Schwarzenberg is het gebouwencomplex nabij Hackescher Markt waarin ook het vermaarde café Eschschloraque gevestigd is. Verder zijn er een filmhuis, een galerie, een rariteitenkabinet, een designmodewinkeltje en nog zo wat bedrijven in het ‘krakerig’ aandoende complex. Ik kom er al jaren, weet niet precies hoe lang. Wel weet ik dat ik kort na de ‘Wende’, in 1990 of 1991, toen ik met de popgroepen Beatcream en Gotcha! meereisde naar de Berlin Independent Days, al eens door het karakteristieke poortje vanaf de Rosenthalerstraat de Hof opgelopen ben.
Lees verder