Naar boven

frnkfrt.net

pop.media.cultuur

De muziek van Anton Heyboer: Operette en gitaar tussen blaffende honden

rules

,,Daar zat Anton altijd als hij muziek maakte. Op die bank,’’ zegt Joke Heyboer en wijst naar een bank achter in de ruimte. Een ruimte die de indruk wekt nauwelijks veranderd te zijn sinds het overlijden van de excentrieke kunstenaar, voorjaar 2005. Zo’n tien jaar eerder, begin jaren negentig, had de schilder en etser een ‘muziekbevlieging’ gehad. Van de één op de andere dag schafte hij zich een groot aantal muziekinstrumenten aan – waarvan hij er nooit een had leren bespelen – drukte de opnameknop van een taperecorder in en zong uit volle borst. Afgelopen najaar verscheen bij het Britse verzamelaarslabel Kye een dubbel-LP met een aantal van die opnamen onder de titel ‘Rules of the Universe’.
Lees verder

Nog één keer de jaarlijstjes; of waarom Yeezus het album van 2013 is

yeezus

Het was Gijsbert Kamer van De Volkskrant die op Twitter de vraag stelde: Waarom het jaarlijstje van het Britse muziekblad The Wire zo totaal afwijkt van de jaarlijstjes waar popliefhebbers doorgaans de mond van vol hebben, zoals die in Oor, Mojo, Rolling Stone, Uncut, Pitchfork en noem maar op. Echt iets voor Frnkfrt om daar eens nader op in te gaan, voegde Kamer er nog aan toe. Tja, daar vraag je me wat, was de eerste reactie. Maar eigenlijk, als je er wat verder over nadenkt, is het ook weer niet zo vreemd. Het verschil zit ‘m niet in ‘smaak’ en evenmin kun je zeggen dat er in het ene lijstje ‘betere’ of ‘minder goede’ platen staan dan in het andere. Het gaat om een verschil in type luisteraar.
Lees verder

Carte Blanche Onno Govaert: Het temmen van een rodeostier

onnoToen ik vrijdag die eerste, karakteristiek luie tenornoten van Tobias Delius hoorde in het Bimhuis, wist ik: Ik moet toch schrijven. Wat een aangenaam, maar erg vertrouwd concert leek te worden, bleek allesbehalve routineus. Sommige muziek kan blijkbaar niet routineus zijn. Of misschien kun je beter zeggen: sommige muzikanten kunnen niet routineus spelen. Dat geldt voor Delius, maar beslist ook voor de man om wie het vrijdagavond draaide, de jonge Nederlandse improslagwerker Onno Govaert.
Lees verder

Ceci n’est pas musique populaire… Guess What? (Over Mats Gustafsson en Carl Andre)

The-Thing-by-Petra-Cvelbar

Afgelopen zaterdag bij het concert van The Thing in Tivoli – tijdens Le Guess Who? – moest ik opeens denken aan de sculpturen van de Amerikaan Carl Andre. Die indrukwekkende bouwsels van gestapelde, of soms ook naast elkaar geplaatste zware, massief houten balken. De ene keer compact als een kubus, elders weer als een soort Chinese muur door de expositieruimte slingerend. Metaforen die zo toepasbaar lijken op de muziek van de Zweedse saxofonist Mats Gustafsson en de Noren Ingebrigt Haaker Flaten en Paal Nilssen-Love op bas en drums.
Lees verder

Border Sessions 2013: Tussen techno-snack zapfeestje en old school nuance

logo-bordersessions

,,Het gaat in de discussie over technologie om mee dan alleen risicoanalyse,’’ zei Tsjalling Swierstra, hoogleraar filosofie in Maastricht en specialist in het filosofisch en ethisch benaderen van de technologie, tijdens Border Sessions 2013. Technische ontwikkelingen beïnvloeden de samenleving vaak subtieler en breder dan je denkt, voegde hij er aan toe. En die ontwikkeling gaat ook altijd anders dan je in eerste instantie verwacht. ,,Kijk maar naar de mobiele telefoon. Die zou zoveel vrijheid brengen, maar is vooral een ‘gadget’ gebleken.’’ Lees verder

Waar, van waarheid naar handelswaar. Of: De noodzaak van een tegencultuur

penning

Het zijn vreemde tijden. En dan doel ik niet eens op het overlijden van Lou Reed of de massaontslagen bij ’s lands grootste tijdschriftenuitgeverij. Mensen gaan nu eenmaal dood en in het digitale tijdperk blijken de borsten van in de versukkeling geraakte BNsters op Playboy-papier vanzelfsprekend geen verkoopgarantie meer. Minstens zo opmerkelijk was echter dat Queens of the Stone Age plots besloot een concert in Tivoli te geven, maar dat de kaartjes alleen gekocht konden worden door die fans die reeds een ticket voor het Ziggo-concert hebben. Dat dus ook nog niet uitverkocht is. Een volstrekt nieuw marketingconcept. Ook opmerkelijk: De klaagzang van de hoofdredacteur van Oor dat grote, internationale rocksterren bij promotietournees steeds vaker aan het Nederlandse blad voorbij gaan.(1) Met andere woorden: Een interview in Oor is voor veel muzikanten gewoon niet interessant meer.
Lees verder

De geestdriftige innovatie van King Krule (of: Het bewijs dat Billy Bragg vreemd ging?)

king

Als ik het goed begrijp is King Krule zo hip, dat hij eigenlijk weer fout is; of op z’n minst verdacht. King Krule wordt aanbeden door de ‘hipsters’, en dat lijkt op dit moment de doodsteek voor iedere serieuze muziekcarrière. Dus zit ik met een probleem. Ik vind King Krule namelijk geweldig en bij zijn concert in Paradiso ontpopte hij zich zo ongeveer als meest indrukwekkende nieuwkomer die ik dit jaar gezien heb. Daarbij heb ik geen idee waaraan ik hipsters herken. Heeft het iets met wollen mutsjes te maken? Met scheef geknipt haar? Met een bepaald, nieuw type smartphone waarop permanent gepriegeld wordt? Lees verder

Twintig jaar Kompakt, succes door klein te blijven

kompakt_logo_480

Kompakt is jarig. Het Keulse platenlabel is twintig geworden en trakteert Amsterdam tijdens Amsterdam Dance Event (ADE) op een hippe pop-up store. Zo revolutionair als rond de eeuwwisseling is het label niet meer, maar last van de crisis heeft Kompakt nauwelijks. Met dank aan het unieke business model van het platenlabel. “We zijn een bedrijf dat gerund wordt door artiesten. Bij ons staan inhoud en kwaliteit altijd centraal.”
Lees verder

Een gitaarheld op Crocs en de geest van Franz Biberkopf – Berlijns Dagboek 11

tadashi
Het contrast is opmerkelijk. In het kleine en benauwde keldertje waarin bij Madame Claude de concerten plaatsvinden, staat een Japanner op Crocs ongelofelijk wild op zijn gitaar te spelen. Naast hem, op een stoel, een andere Japanner. Deze heeft een shawltje om z’n hals, twee effectpedaaltjes bij z’n voeten en een klein plankje in z’n hand. Hij beweegt nauwelijks. Het plankje is een soort equivalent van de kraakdoos en het geluid overtreft dat van de woest spelende gitarist ruimschoots in volume. Waarschijnlijk zijn weinig of geen van de pakweg vijfentwintig bezoekers het zich bewust – ik in ieder geval niet – maar de muzikant met het shawltje vertelt mij na afloop dat zijn Crocs-dragendde collega in Japan weinig minder dan een rocklegende is. Lees verder

‘Nick Cave speelt Hans Teeuwen die Nick Cave speelt’ – Berlijns Dagboek 10

nick-cave-2
Zou hij het geweten hebben, Nick Cave, dat op het moment dat hij zondagavond het podium op kwam bij het Berlijnse Greenville festival half Nederland aan de buis gekluisterd zat voor Zomergast Hans Teeuwen? Flauwekul natuurlijk, maar het was méér dan alleen Caves haardracht – alweer een tikkeltje korter dan voorheen – waardoor de associaties met de Hollandse cabaraetier opgeroepen werden. Het was bijna ‘Nick Cave speelt Hans Teeuwen die Nick Cave speelt.’
Lees verder